|
"محبت محمودی" زن کرد محکوم به اعدام، در رابطه با وضعیت قضایی خود، نامه ای سرگشاده خطاب به رئیس قوهء قضائیه منتشر کرد.
در این نامه که در وب سایت خبرگزاری دیدبان حقوق بشر کردستان منتشر شده، آمده است: شاید قانون حکم دفاع از ناموس را قصاص می داند و می خواهد من تابع یک مرد غریبه باشم. مردی که یک مدت مزاحم شده و حتی پس از مطلع نمودن خانواده اش و همسرانش نیز دست از مزاحمت بر نمی داشت، تا اینکه روزی درب منزل را زد و بعد از باز کردن درب وارد منزل شد و با در دست داشتن چاقویی که دو سر داشت مرا تهدید نمود تا ناموس خود را در اختیارش بگذارم. من حتی با داد و فریاد نتوانستم کسی را مطلع کنم که مرا نجات دهد، تا اینکه خود مجبور شدم با اسلحه ای که در منزل بود، و قصد تهدید و ترساندن وی را داشتم، اما ناخواسته اسلحه به طرفش شلیک شد و بر زمین افتاد.
حال سوال اینجاست که اگر بدهکار بودیم، می توانست از طریق قانون و با شوهرم مشکلش را حل کند، چرا منتظر می شود که فرزندانم و شوهرم از منزل بیرون بروند و بعد با چاقو مرا تهدید کند؟ چرا قانون می گوید دفاع از ناموس باید حکمش قصاص باشد و حکمش باید اجرا شود؟ چرا باید یک شخص زندانی اگر حکمش زندان می باشد به قصاص محکوم نمایند و اگر قصاص باشد باید به ناحق 10 سال پشت میله های زندان چشم انتظار فرزندانش را تحمل نماید؟
در پایان این نامه، محبت محمودی از رئیس قوه قضائیه خواسته است که اقدامات لازم را انجام داده تا حق وی و فرزندانش ضایع نشود.
لازم به ذکر است که محبت محمودی از ده سال پیش در زندان به سر می برد، به اعدام محکوم شده و هرلحظه احتمال اجرای حکم وی وجود دارد.
